Aktualności   

                                                   Zapraszamy

na pierwsze w tym roku szkolnym spotkanie SIECI współpracy i samokształcenia psychologów szkolnych z terenu powiatu wąbrzeskiego.

         Przypominamy, że założeniem funkcjonowania sieci jest wzajemne dzielenie się wiedzą. Obecność  jest dobrowolna.

       Osoby zainteresowane prosimy o potwierdzenie swojego udziału w spotkaniu do dnia 29.09.2017 roku (piątek).

 

Termin spotkania: 3.10.2017 rok, godz. 8:00 

Miejsce: Poradnia Psychologiczno – Pedagogiczna

Osoba odpowiedzialna: Anna Jaworska


                                                              Zapraszamy

na pierwsze w tym roku szkolnym spotkanie SIECI współpracy i samokształcenia pedagogów szkolnych z terenu powiatu wąbrzeskiego. Tematyka spotkania, zgodnie ze zgłaszanymi sugestiami będzie dotyczyła bieżących spraw związanych ze zmianami w prawie oświatowym.

         Przypominamy, że założeniem funkcjonowania sieci jest wzajemne dzielenie się wiedzą. Obecność  jest dobrowolna.

       Na spotkaniu SIECI omówimy również naszą ofertę – tematykę spotkań z trzema grupami klientów.

       Osoby zainteresowane prosimy o potwierdzenie swojego udziału w spotkaniu do dnia 26.09.2017 roku (wtorek).

 

Termin spotkania: 29.09.2017 rok, godz. 9:00 

Miejsce: Starostwo Powiatowe Wąbrzeźno

 

 


 

 Zaproszenie

    W  związku z organizacją współpracy z placówkami edukacyjnymi powiatu wąbrzeskiego w roku szkolnym 2017/2018 zapraszamy Dyrektorów szkół i placówek oraz pracowników realizujących zadania z zakresu pomocy psychologiczno-pedagogicznej (pedagogów szkolnych, psychologów szkolnych) na spotkanie w dniu 15.09.2017 roku o godzinie 9:00,  które odbędzie się w budynku Starostwa Powiatowego w Wąbrzeźnie w sali nr 133.

    Na spotkaniu omówione zostaną zagadnienia związane m.in. z zasadami współpracy, ofertą Poradni pracy w terenie (w zakresie zajęć z uczniami, spotkań z rodzicami i nauczycielami) oraz zmianami w prawie oświatowym dotyczących organizacji indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego, nauczania indywidualnego, kształcenia specjalnego oraz pomocy psychologiczno-pedagogicznej w przedszkolach, szkołach i placówkach.

 

Prosimy o potwierdzenie udziału w spotkaniu i podanie ilości osób w nim uczestniczących do

13.09.2017 roku.

 

Dyrektor Poradni Psychologiczno - Pedagogicznej w Wąbrzeźnie

Elżbieta Chodzińska

 


 

Znalezione obrazy dla zapytania mutyzm

 

Czy to jeszcze nieśmiałość? – mutyzm wybiórczy

 

 

Opracowanie mgr Daria Dyląg- psycholog

 

Na co dzień obserwujemy różne zachowania i reakcje dzieci. Spotykamy te, które są hałaśliwe, gadatliwe, zasypują dorosłych pytaniami, są bardzo aktywne ruchowo oraz z łatwością nawiązują i utrzymują kontakty z innymi ludźmi. Obserwujemy również takie, które są ciche, spokojne, obserwujące innych z boku, unikające kontaktu wzrokowego czy chowające się za swoim rodzicem w relacji z nieznajomym. Są również, takie dzieci, które poza swoim bezpiecznym azylem – najczęściej środowiskiem domowym nie mówią. Zatem, które z tych zachowań składają się na nieśmiałość u dziecka, a które z nich mają podłoże lękowe i wskazują na mutyzm wybiórczy?

Nieśmiałość jest zbiorem objawów, które są subiektywnie odczuwane przez dziecko jako niepokój, stan niepewności, niezdecydowanie czy zawstydzenie w kontaktach międzyludzkich, którym często mogą towarzyszyć takie objawy fizjologiczne jak: przyspieszone bicie serca, drżenie rąk, czerwienienie się, pocenie czy napięcie mięśniowe – zwłaszcza twarzy. Dzieci nieśmiałe wyróżniają się milczeniem, gdy inni mówią, bezruchem, gdy inni się poruszają czy izolacją, gdy inni nawiązują przyjazne kontakty interpersonalne. Jak również są pełne obaw przed ośmieszeniem się, kompromitacją czy krytyką ze strony innych. Dlatego bardzo często w swoich działaniach wykazują bierność – nie podejmują żadnych zadań z własnej inicjatywy, nie biorą czynnego udziału w lekcjach, nie zgłaszają się mimo posiadanej wiedzy oraz odmawiają udziału w innych aktywnościach tj. udział w imprezach szkolnych, konkursach lub stronią od zabaw koleżeńskich, przyglądając im się z boku. Nieśmiałość przekłada się również na pozostałe płaszczyzny życia społecznego,  nasilając się w sytuacjach nowych i nieznanych dziecku.

Mutyzm wybiórczy według Klasyfikacji zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania (ICD-10) jest zaburzeniem rozwijającym się najczęściej we wczesnym dzieciństwie i cechuje się tym, iż dziecko mówi w pewnych sytuacjach społecznych lub do wybranych osób, a w innych pozostaje w milczeniu. Najczęściej dziecko rozmawia w domu z bliskimi osobami, gdzie czuje się bezpiecznie, jest gadatliwe, głośne czy zabawne.  Nie mówi i nie komunikuje się  w pozostałych sytuacjach społecznych  np.  w szkole czy sklepie. Komunikacja u takiego dziecka może również ograniczyć się np. do rozmów tylko z dziećmi bądź tylko kobietami. W niektórych sytuacjach społecznych dziecko z mutyzmem wybiórczym, może być radosne, aktywne ruchowo, skore do zabaw i ich inicjowania, jednak największy problem stanowi wypowiedzenie słów czy  wydobycie głosu zamiast szeptu.

Czasami dziecko z mutyzmem selektywnym spostrzegane jest jako niegrzeczne, ponieważ ma trudność ze spojrzeniem na kogoś, utrzymaniem kontaktu wzrokowego, powiedzeniem „dzień dobry”, „do widzenia”, „proszę”, „przepraszam”, „dziękuję” czy odpowiedzeniem na kierowane do dziecka pytania.

Objawy mutyzmu są charakterystyczne, na tyle, że sam proces diagnozy  teoretycznie wydaje się prosty – podstawą jest określenie czy dziecko niemówiące w określonych sytuacjach społecznych mówi w innych sytuacjach.

Symptomy mutyzmu najczęściej zauważa się około 4 roku życia, kiedy to dziecko  rozpoczyna edukację przedszkolną – wychodząc na dłuższy czas ze swojego bezpiecznego otoczenia domowego.   

U dziecka z mutyzmem należy wykluczyć nieprawidłowości w zakresie rozumienia i ekspresji językowej, dysfunkcje mózgowe, niedosłuch, zaburzenia czy uszkodzenia narządu mowy oraz całościowe zaburzenia rozwoju jak np.  autyzm czy zespół Aspergera.

W interakcjach społecznych dzieci te sprawiają wrażenie wycofanych, jednak cały czas są w kontakcie i reagują. Nawet jeżeli reakcja dziecka polega na coraz większym wycofaniu się.

Znieruchomienie, spowolnienie ruchów, unikanie kontaktu wzrokowego, wycofanie – takie objawy mogą przypominać zachowania towarzyszące lękowi, który w przypadku dziecka z mutyzmem wybiórczym jest prawdziwą przyczyną niemówienia.  Wraz z trwaniem kontaktu zachowania te powoli jednak mijają i jeżeli dziecko czuje się bezpiecznie to zaczyna uczestniczyć w pewnych aktywnościach np. we wspólnej zabawie.

Zdarza się również, że w przyjaznych warunkach dziecko reaguje na polecenia, prawidłowo je realizuje, odpowiada na nie niewerbalnie poprzez np. rysunki, skinienie głową czy gesty.

Dziecko z mutyzmem wybiorczym, próbując odpowiadać na pytania, może angażować rodzica, patrząc na niego i zachęcać, by odpowiedziało za nie lub szepcze do ucha rodzica, aby to on następnie przekazał wyszeptaną treść.

Objawy mutyzmu wybiorczego mają wpływ na osiągnięcia edukacyjne dziecka - dziecko jest wycofane, nie mówi, nie zgłasza się. Przez co może funkcjonować w przedszkolu i szkole znacznie poniżej swoich możliwości, mimo iż jego poziom intelektualny odpowiada normie wiekowej.

Rozpoznanie wymaga, by niemówienie u dziecka z mutyzmem wybiórczym  było utrwalone w czasie, a mówienie bądź jego brak występowały w konsekwentny i przewidywalny sposób. Należy również zauważyć, że nasilenie jak i samo występowanie pewnych objawów u jednego dziecka nie musi wystąpić u drugiego - zbiór poszczególnych objawów jest kwestią indywidualną .  

 

Jeżeli po przeczytaniu powyższego tekstu macie Państwo wątpliwości, obserwujecie podobne zachowania u własnego dziecka zapraszamydo Poradni

 


 

Zaproszenie 

          

    Pani pedagog Ewa Solarz z Zespołu Szkół w Zieleniu oraz Poradnia Psychologiczno- Pedagogiczna w Wąbrzeźnie zapraszają w dniu 30.05 2017 o godzinie 12.00 , pedagogów, psychologów i zainteresowanych nauczycieli na spotkanie z  Dyrektorem Kujawsko- Pomorskiego Oddziału Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych p. Aleksandrą Gierej.

Temat " PFRON - wobec osób niepełnosprawnych. Niepełnosprawne dziecko i jego otoczenie."

Spotkanie jest zorganizowane w ramach pracy sieci i wspomagania pedagogów szkół z terenu Powiatu Wąbrzeskiego. Czas spotkania ok. godziny 

 

 


 

   W ramach kampanii społecznej "Badź kumpelem, Nie dokuczaj" Cartoon Network z Instututem Badań Edukacyjnych  przygotowano materiał na temat sytuacji uczniów w szkole. 

Problem dokuczania w szkole jest bardzo powszechny, dlatego warto przyjrzeć się temu problemowi bliżej. Zachęcamy rodziców, nauczycieli oraz same dzieci i uczniów do odwiedzenia stron poświęconych problemowi dokucznia wśród uczniów.

http://badzkumplem.cartoonnetwork.pl/#/czym-jest-dokuczanie

http://badzkumplem.cartoonnetwork.pl/porady_dla_rodzicow.php

http://badzkumplem.cartoonnetwork.pl/porady_dla_dzieci.php

 

 

 

 

 


 

Czy moje dziecko jest gotowe, aby stać się uczniem????

 

autor Daria Dyląg – psycholog Poradnia Psychologiczno- Pedagogiczna w Wąbrzeźnie

 

Bardzo ważnym momentem w życiu każdego dziecka jest rozpoczęcie nauki w szkole. Jest to początek długiej drogi, w której dziecko będzie musiało sprostać wielu wymaganiom stawianym przez nauczycieli i szkołę, ale przede wszystkim jest to czas samodzielnego wkraczania w życie społeczne. Od pierwszej klasy dziecko rozpoczyna swoją karierę szkolną, to właśnie już od tego momentu będzie dużo zależało,  jak  będzie sobie radziło na dalszych etapach edukacyjnych. Te pierwsze doświadczenia maja również ogromny wpływ na poziom motywacji dziecka, chęć do nauki, podejmowania wyzwań, jak również  samoocenę i poczucie własnej wartości dziecka. Dlatego bardzo ważnym aspektem decydującym o tym, czy dziecko powinno pójść do szkoły będzie ocena  jego poziomu   dojrzałości czy też gotowości szkolnej.

 Czym zatem są te dwa terminy?

Dojrzałość i gotowość szkolna są terminami związanymi z podejmowaniem przez dziecko obowiązku szkolnego. W zależności od różnych autorów te dwa terminy można rozróżniać, lecz mimo wszystko większa część autorów stosuje je zamiennie.  Zatem gotowość szkolną należy rozumieć jako efekt współdziałania dziecka, dorosłych i szkoły. Czyli mowa tutaj nie tylko o osiągnieciu przez dziecko właściwego stopnia rozwoju fizycznego, poznawczego, emocjonalnego i społecznego, lecz  również wskazanie na istotną rolę rodziców, jako stwarzających odpowiednie warunki przygotowujące do nabywania wiedzy przez dziecko. Także wskazanie na rolę szkoły, która jako instytucja powinna posiadać pewne właściwości, aby współdziałać razem z dzieckiem w jego zmaganiach szkolnych.

Mówiąc o ogólnym poziomie rozwoju dziecka, należy zauważyć, że dziecko dojrzałe do szkoły, powinno osiągnąć odpowiedni poziom umiejętności w zakresie każdej ze sfer funkcjonowania.

W zakresie sfery fizycznej dziecko powinno mieć prawidłowe ukształtowanie kośćca, mięśni, narządów wewnętrznych, układu nerwowego i narządów zmysłu co pozwoli dziecku posiadać większą odporność na zmęczenie, wysiłek fizyczny czy choroby. Zatem ważne jest,  aby dziecko rozpoczynające naukę było w pełni zdrowe, zwinne i zdolne utrzymywać równowagę. Co umożliwi mu również swobodne i bezpieczne poruszanie się wśród innych. Dziecko powinno także wykazywać sprawność manualną i grafomotoryczną ręki, która pozwoli osiągnąć odpowiedni poziom rysowania i pisania drobnych elementów w linijkach,    a płynne i skoordynowane ruchy ręki przyczynią się do osiągnięcia przez dziecko właściwego tempa pisania.

W sferze poznawczej za szczególnie ważne umiejętności potrzebne dziecku rozpoczynającemu naukę w klasie pierwszej, uważa się dokonywanie analizy i syntezy wzrokowej znaków graficznych. Tego typu umiejętność niezbędna jest, aby dziecko mogło różnicować litery, jak również zauważać zależności pomiędzy elementami danej litery („np. laseczka przed kółkiem to litera  „b”, a laseczka za kółkiem to litera „d”.”). Również szczególnie ważną umiejętnością jest koncentrowanie się na zadaniu, czyli skupianie uwagi nie tylko na tym co interesuje dziecko, lecz przede wszystkim na temacie zajęć oraz zadaniach, które proponuje nauczyciel.

Równie dobrze wykształcona pamięć dziecka, tzn. wtedy, gdy nie miewa ono  trudności z zapamiętywaniem nowych informacji, ale również, gdy pamięta ono podstawowe informacje o sobie czy o swoim otoczeniu, jest bardzo ważnym elementem w osiągnieciu dojrzałości szkolnej.

W zakresie myślenia, dziecko rozpoczynające naukę powinno posiadać możliwości takiego operowania informacjami, jakie umożliwią mu zrozumienie „prostych pojęć, prostych zasad, reguł, prawidłowości” i kolejno wnioskowanie o nich.

W zakresie komunikacji dziecko podejmujące naukę w klasie pierwszej powinno posiadać bogaty  zasób słów i pojęć oraz umiejętność używania ich w sposób odpowiedni do danej sytuacji, co umożliwiać będzie właściwe komunikowanie się zarówno z rówieśnikami jak i  nauczycielem. Ważne, aby mowa dziecka była prawidłowa, potrafiło wybrzmiewać głoski. Ponadto ważną kwestią w okresie podejmowania obowiązku szkolnego, pełni zanik egocentryzmu mowy, który u dziecka polega na niesłuchaniu innych oraz mówieniu do siebie w obecności innych osób -takie zachowanie u dziecka uniemożliwiałoby nawiązywanie właściwego kontaktu z innymi. Dodatkowo dziecko podejmujące naukę szkolną powinno, odróżniać poszczególne głoski, jak również ich dźwięczność (np. odróżniać „b” od „p” czy „dz” od „c”) oraz różnicować rym i rytm mowy, ponieważ od nich zależy umiejętność opanowania czytania i pisania.

Ponadto dziecko gotowe do podjęcia nauki szkolnej powinno m.in. wykazywać znajomość cyfr od 0-9 i tworzyć z nich liczby od 0-10 i więcej oraz dodawać i odejmować     w zakresie 10 (z pomocą np. palców). Oprócz tego rozróżniać  stronę lewą i prawą, określać kierunki i ustalać położenie obiektów w stosunku do własnej osoby i innych obiektów, jak również rozróżniać przedmioty, obiekty, kolory, podstawowe figury geometryczne i porównywać ich wielkości. Dodatkowo dziecko powinno znać stałe następstwa dni i nocy, pór roku, dni tygodnia oraz miesięcy w roku.

Dziecko gotowe do szkoły powinno, także znać drukowane małe i wielkie litery (z wyłączeniem dwuznaków, zmiękczeń i liter oznaczających w języku polskim samogłoski nosowe), jak również układać krótkie zdania, dzielić te zdania na wyrazy oraz dzielić wyrazy na sylaby i wyodrębniać głoski w słowach o prostej budowie fonetycznej.  Ponadto powinno  interesować  się czytaniem i pisaniem, układać proste wyrazy z liter,  potrafić je przeczytać oraz kreślić znaki litero podobne i podejmować próby pisania.

            Bardzo często mówiąc o gotowości szkolnej dziecka, zapomina się o jednej bardzo ważnej rzeczy, a mianowicie o społeczno – emocjonalnym rozwoju dziecka. Ponieważ wydaje nam się, że jeżeli dziecko potrafi liczyć, zna literki, jest sprawne, zdrowe, poznawczo i językowo też dobrze funkcjonuje, więc jest gotowe do szkoły. Niestety może nie być na tyle dojrzałe emocjonalnie, aby podjąć wysiłek w klasie pierwszej. Dlatego bardzo ważną funkcję w całościowym rozwoju dziecka pełni sfera emocjonalno – społeczna dziecka, w której dziecko gotowe do podjęcia nauki szkolnej powinno wykazywać pewien stopień samodzielności, zaradności, chęci i umiejętności nawiązywania kontaktów z rówieśnikami i nauczycielem. Jak również posiadać poczucie przynależności do danej grupy-przez co uwagi, które będą kierowane do  całej grupy, dziecko będzie odbierać jako dotyczące również jego. Niezbędną kwestią jest także rozumienie przez dziecko  panujących w szkole zasad i norm społecznych oraz ich respektowania,  jak również posiadanie zdolności do współpracy i współdziałania z rówieśnikami. Równie ważne jest także posiadanie zdolności do radzenia  sobie z własnymi emocjami oraz  rozpoznawaniem    i nazywaniem ich. Dziecko dojrzałe do szkoły powinno wykazywać również coraz większą motywację do działania – zdobywania nowych umiejętności i wiedzy oraz podejmowania próby pokonywania przeciwności i nie zniechęcania się tak łatwo jak dotychczas.

            Jak przedstawiono powyżej dziecko dojrzałe do nauki szkolnej musi spełnić wiele wymagań i posiadać wiele umiejętności, aby można było nazwać je gotowym do podjęcia roli ucznia. I o ile zgodnie z Ustawą z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe, mamy wiedzę odnośnie progu wiekowego, jaki dziecko musi spełnić, aby pójść do klasy pierwszej szkoły podstawowej („obowiązek szkolny dziecko powinno podjąć z początkiem roku szkolnego  w roku kalendarzowym w którym dziecko kończy 7 lat”), to o tyle podjęcie rzetelnej decyzji    o posłaniu dziecka do klasy pierwszej, może rodzić wiele pytań i wzbudzać wiele wątpliwości.

 

Dlatego Rodzicu, jeżeli masz wątpliwości, co do osiągnięcia gotowości szkolnej swojego dziecka, umów się na bezpłatne specjalistyczne badanie

w Poradni Psychologiczno- Pedagogicznej w Wąbrzeźnie

 


      2. kwietnia 

 ŚWIATOWY DZIEŃ ŚWIADOMOŚCI AUTYZMU

 

2 kwietnia został uznany przez państwa członkowskie Organizacji Narodów Zjednoczonych jako Światowy Dzień Świadomości Autyzmu.

W tym dniu chcemy przypomnieć problemy z jakimi borykają się osoby ze spektrum autyzmu i zwrócić uwagę na ich częstą dyskryminację i niezrozumienie. Od wielu lat, uwaga specjalistów z różnych dziedzin, skoncentrowana była na trudnościach  w nawiązywaniu kontaktów społecznych, problemach z komunikacją oraz na nietypowych zainteresowaniach i zachowaniach głownie dzieci. W rzeczywistości autyzm trwa całe życie i dotyczy również dorosłych.

Wyobraźmy sobie taki świat, w którym wszystko przysypane jest śniegiem. Żeby z jednego domu dojść do drugiego, trzeba kilofem wyrąbać tunel. Żeby uzyskać kontakt z autystycznym dzieckiem, trzeba takie tunele kopać przez całe życie - mówią rodzice dzieci chorych na autyzm.

Pierwsze pokolenie osób zdiagnozowanych w dzieciństwie w kierunku zaburzeń ze spektrum autyzmu, które uczestniczyły w terapii i mogły uczęszczać do wyspecjalizowanych placówek edukacyjnych, to dziś dorośli ludzie. Stają oni w obliczu pytania: I co dalej?

Z tego powodu w ostatnich latach obserwujemy dynamiczny wzrost zainteresowania specyfiką funkcjonowania osób dorosłych z ASD. O ile w przypadku dzieci dostęp do diagnozy, terapii i edukacji jest stosunkowo dobry (choć nierównomierny w skali całego kraju), o tyle po 25 roku życia osoby z ASD stają się niewidzialne dla sytemu wsparcia w Polsce.

Z artykułu, opublikowanego w 2014 roku, w renomowanym czasopiśmie medycznym The Lancet” wynika, że stygmatyzacja, czyli „etykietowanie” i odrzucanie osób ze spektrum autyzmu w kontaktach społecznych są zjawiskiem powszechnym. O ile w stosunku do dzieci z autyzmem jesteśmy bardziej tolerancyjni i wyrozumiali, o tyle dorosłych oceniamy niezwykle krytycznie. Pojawia się pewne naznaczenie społeczne oraz utrwalanie  funkcjonujących stereotypów i uprzedzeń.

Osoby z ASD są postrzegani jako dziwni, inni, co prowadzi do publicznego potępienia, izolacji, odbierania im praw oraz gorszego traktowania. Depresja, próby samobójcze, impulsywność, traumatyczne doświadczenia (np. prześladowanie w szkole), niski status socjoekonomiczny oraz trudności w wyrażaniu uczuć i myśli to tylko niektóre z przyczyn takiego stanu rzeczy. W efekcie osoby te czują się mniej wartościowe od innych ludzi i dyskryminowane. Nie wierzą w siebie i swoje możliwości. Są osamotnione, wyizolowane a nawet wykluczone społecznie. Zrezygnowane i obojętne nie mają perspektyw i nadziei na lepszą  przyszłość. Przejawiają obniżony nastrój, spadek energii i codziennej aktywności. Same borykają się z problemami, których z uwagi na swoje zaburzenie nie potrafią rozwiązać, co dodatkowo pogłębia ich frustrację i niską samoocenę. Stygmatyzacja przejawia się również w ograniczaniu dostępu do podstawowych świadczeń zdrowotnych, różnych  form opieki czy nowoczesnego leczenia.

Z raportu Jim. Autyzm Help z 2016 roku wynika, że 65 % osób z zaburzeniami ze spektrum akceptuje swój autyzm. Oswoiły go. Nie chcą się zmieniać. Chcą być sobą. Autyzm jest ich. W przeprowadzonych  ankietach piszą:

„Jestem jaka jestem. Jestem szczęśliwą osobą”.

 „Bez zaburzenia byłbym kimś innym”.

„Spektrum sprawia, że jestem sobą. Częściowo z niego wynikają moje talenty i wrażliwość”.

I wreszcie: „Odmienność jest OK”.

Akceptacja swojej odmienności to już połowa sukcesu, ale osoby z ASD potrzebują także i naszego wsparcia. Postrzeganie świata przez nich nie jest wcale gorsze od naszego, jest po prostu inne i zasługuje na nasze zrozumienie.

Może warto więc przyłączyć się do akcji „Zaświeć się na niebiesko” ?

Niech 2 kwietnia będzie i naszym dniem solidarności z tymi osobami. Zapalmy niebieską lampkę, ubierzmy coś niebieskiego lub po prostu sprawmy, by nasze myśli były w tym kolorze. Miejmy niebieskie serca dla autyzmu bo warto…

 

Opracowanie mgr Katarzyna Laudańska- Becker- pedagog, specjalista w zakresie pracy z osobami ze spektrum autyzmu

Poradnia Psychologiczno- Pedagogiczna w Wąbrzeźnie


 

21 MARCA – DZIEŃ NIEZWYKŁY - ŚWIATOWY DZIEŃ ZESPOŁU DOWNA

opracowanie mgr Katarzyna Rutkowska- pedagog

Znalezione obrazy dla zapytania światowy dzień zespołu downa'

            Dzisiejszy dzień to dla większości z nas dzień niezwykły- pierwszy dzień kalendarzowej wiosny, jednak pamiętajmy, że to również Światowy Dzień Zespołu Downa (ang. Word Downa Syndrome Day), który patronuje narodzinom „ludzi niezwykłych”. Święto obchodzone z inicjatywy Europejskiego Stowarzyszenia Zespołu Downa. Zostało ono ustanowione w 2005 roku, od 2012 roku pod Patronatem Organizacji Narodów Zjednoczonych. W dzisiejszym dniu na całym świecie odbywają się imprezy, które mają na celu zwiększenie świadomości społecznej dotyczącej Zespołu Downa, propagowaniem praw ludzi z Zespołem oraz integrację z nimi.

A czy my wiemy czym jest Zespół Downa? Zespół Downa jest zespołem wad wrodzonych, odmiennością biologiczną człowieka, który posiada dodatkową informację genetyczną w chromosomie 21. W prostym ujęciu można powiedzieć, że niektóre geny działające w nadmiarze powodują zaburzenia współdziałania białek w organizmie, w efekcie czego dochodzi do zmian tempa rozwoju danej osoby.

Czym charakteryzuje się Zespół Downa? Najdotkliwiej odczuwalnym zaburzeniem jest osłabienie procesu zapamiętywania i zaburzenia mowy. Osoby z Zespołem Downa mają mniejsze zdolności poznawcze niż reszta populacji. Wahają się od lekkiej do umiarkowanej niepełnosprawności intelektualnej. Niewiele jest osób z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu głębokim. Pojawia się także wrodzony niedobór odporności, co podnosi częstotliwość występowania różnego rodzaju infekcji. Osoby z tą wada wykazują także wiotkość mięśni, przez co często nie domykają ust i wystawiają język. Zespół Downa wiąże się również z występowaniem innych nieprawidłowości takich jak: wady serca, wymagające często operowania krótko po narodzinach dziecka, zaburzenia słuchu, wady układu pokarmowego, zaburzenia wzroku, zaburzenia pracy tarczycy i inne, choć nie jest to regułą.

Charakterystyczny wygląd zewnętrzny osób z Zespołem Downa Osoby z Zespołem Downa kojarzone są z charakterystycznym wyglądem, na który zazwyczaj składa się: skośne lub ustawione w górę powieki, zmarszczka nakątna, krótki grzbiet nosa, pojedyncza bruzda dłoniowa, małe małżowiny uszne, jasne plamki na tęczówce oka, krótki dłonie i stopy, zwężony przewód słuchowy zewnętrzny, bruzda sandałowa na podeszwie, podłużna, długa, poprzeczna linia na dłoni oraz duży odstęp pomiędzy paluchem a drugim palcem u stóp (obustronnie). Osoby te często mają skłonność do otyłości. Warto zaznaczyć, że nie wszystkie te cechy występują u każdej osoby z Zespołem Downa. Zestaw co najmniej dziesięciu cech jest wskazówką, aby wykonać badanie kariotypu i poradzić się lekarza, najlepiej genetyka klinicznego, w sprawie diagnozy.

Jaka jest częstotliwość występowania Zespołu Downa? Częstość występowania Zespołu Downa wynosi średnio 1: 800 – 1: 1000 żywych urodzeń.

Czy istnieje przyczyna występowania Zespołu Downa? Do tej pory nie udało się określić żadnych czynników fizycznych wpływających na zwiększenie ryzyka wystąpienia zespołu Downa. Wykryto natomiast korelację między wiekiem matki a prawdopodobieństwem urodzenia dziecka z trisomią 21. pary. U matek w wieku 20 lat ryzyko zespołu Downa u dziecka wynosi 1/1667; w wieku 30 lat 1/952; w wieku 35 lat 1/387; w wieku 40 lat 1/106; w wieku 45 lat 1/30; a u matek po 49 roku życia 1/11 urodzonych dzieci ma zespół Downa.

U kogo występuje Zespół Downa? Zespół Downa może dotknąć płeć męską jak i żeńską. Nierozdzielenie chromosomów 21. może pojawić się tak samo w komórkach ojcowskich, jak i matczynych. Uszkodzenie występują jednak częściej w komórkach matek, gdyż dłużej dojrzewają niż komórki ojców, więc są bardziej narażone na czynniki szkodliwe.

Czy Zespół Downa można wyleczyć? Odpowiedź niestety brzmi: NIE. Jak do tej pory nie wynaleziono skutecznych metod wyleczenia osób z Zespołem. Często konieczne jest stosowanie zabiegów niwelujących objawy choroby - na przykład chirurgiczne naprawianie wad serca. Oprócz tego stosuje się terapie podnoszące jakość życia chorych.

Czy możemy zapobiec pojawieniu się Zespołu Downa? Niestety nie. Zespół Downa to naturalna zmienność biologiczna człowieka, której nikt nie jest winny. Tak naprawdę człowiek nie jest w stanie przewidzieć czy jego dziecko urodzi się z Zespołem Downa.

Jak długo żyją osoby z Zespołem Downa?Długość życia osób z Zespołem Downa zależy od wad rozwojowych, które mogą towarzyszyć w chorobie. Pojawienie się dodatkowego chromosomu 21 modyfikuje naturalną grę zależności genów od środowiska i odwrotnie. Wpływa to też na długość życia. Z chwilą poprawienia się odbioru społecznego osób z Zespołem Downa i wychowywania ich w rodzinie długość życia znacznie poprawiła się w porównaniu do długości życia osób z Zespołem Downa izolowanych społecznie.

Czy osoby z Zespołem Downa mogą mieć potomstwo, zawierać związek małżeński? Jeżeli wadzie genetycznej nie towarzyszy duża niepełnosprawność intelektualna, co za tym idzie- jeśli osoba z Zespołem Downa nie jest ubezwłasnowolniona, może zawrzeć związek małżeński. Pomimo spadku płodności zdarza się, że pary te posiadają dzieci, jednak rzadko świadomie decydują się na potomstwo z powodu wysokiego ryzyka przekazania wady genetycznej (35-50 proc. gdy jedno z rodziców jest chore). Literatura fachowa podaje, że 2/3 dzieci urodzonych przez kobiety z zespołem Downa są zdrowe. Mężczyźni z zespołem Downa są zazwyczaj bezpłodni. 

W czym tkwi właściwie WYJĄTKOWOŚĆ osób z Zespołem Downa? Osoby z Zespołem Downa często są nad wyraz uczuciowe i empatyczne. Mają w sobie niezwykłą radość życia, potrafią cieszyć się z drobnych spraw. Są wrażliwe na krzywdę innych i oferują im swoją pomocną dłoń nie oczekując niczego w zamian.

Ile osób z Zespołem Downa żyje w Polsce?    Szacuje się, że w Polsce żyje około 60 tys. osób z Zespołem Downa.

JAK MOŻEMY POMÓC TYM NIEZWYKŁYM LUDZIOM PODCZAS ŚWIATOWEGO DNIA ZESPOŁU DOWNA?

Po pierwsze…

Osobom z Zespołem Downa możemy pomagać nie tylko dziś ale i na co dzień. Z pewnością każdy z nas zna kogoś z tą wada genetyczną.

"Od osoby z zespołem Downa nie warto odwracać głowy. Gdy człowiek spojrzy w jego oczy, może w nich ujrzeć świat, w którym każdy chciałby żyć. Takie osoby bardzo rzadko są świadome swojego upośledzenia, ponieważ myślą innymi kategoriami niż my. Uszczęśliwia je okazywanie bliskości, akceptacja i uczucie. Właśnie to powinniśmy im ofiarować, gdyż nie jest ważne co ktoś może osiągnąć, ale by mógł żyć, czerpiąc z życia radość." Robert Graczyński.

 

Po drugie…

DZIŚ JEST „DZIEŃ KOLOROWEJ SKARPETKI” w którym…

media zachęcają do założenia nie do pary kolorowych skarpetek. Zakładając kolorową skarpetkę do pracy, do szkoły, do miasta, zwracamy na siebie uwagę, a tym samym zwracamy uwagę na problemy ludzi chorych na Zespół Downa. W Światowym Dniu Osób z Zespołem Downa chcemy pokazać, że różni nas od nich tak niewiele, jeden dodatkowy, niepasujący chromosom – tak jak nasza dodatkowa niepasująca skarpetka! Akcja pod patronatem Światowej Organizacji ludzi chorych na Zespół Downa. Zachęcamy do włączenia się do akcji!

Po trzecie…

ZRÓB ZDJĘCIE SWOJEJ DŁONI I WESPRZYJ DOM CHRONIONYY DLA OSÓB Z ZESPOŁEM DOWNA!

Pojedyncza, prosta i przecinająca dłoń linia to jedna z cech wyróżniających osobę z zespołem Downa. 21. marca w Światowym Dniu Zespołu Downa Stowarzyszenia Bardziej Kochani oraz telewizja Lifetime zachęcają do włączenia się do akcji charytatywnej i zrobienia zdjęcie swojej przekreślonej dłoni. Za każde zdjęcie (właśnie lub udostępnione publicznie) oznaczone hashtagiem #LiniaProsta na Instagramie, Twitterze lub Facebooku telewizja Lifetime przekaże 5 złotych na rzecz Stowarzyszenia Bardziej Kochani na projekt „Mieszkanie chronione” pomagający usamodzielnić się osobom z zespołem Downa. Akcja #LiniaProsta potrwa do końca marca 2017 roku.

 

 


 

UWAGA RODZICE     Znalezione obrazy dla zapytania niebieski wieloryb GRA

 

Niebieski wieloryb: szokująca gra, która kończy się samobójstwem.

 

Niebieski Wieloryb to gra, podczas której uczestnicy - dzieci - dostają różne zadania. Przez 50 dni koordynator każe im między innymi dokonywać samookaleczenia, unikać snu i oglądać horrory. "Zabawa" może zakończyć się nawet samobójstwem. Wygląda na zjawisko, które w internecie określane jest mianem „challengu“, czyli wyzwania, które gracze mają wykonać. Uczestnicy mają podjąć się w kolejnych dniach wykonania 50 zadań. Jednym z bardziej popularnych „challengów“ było Ice Buckett Challenge, czyli wylanie na siebie kubła zimnej wody, które miało na celu wsparcie fundacji.

Blue Whale Challenge ze wspieraniem potrzebujących nie ma nic wspólnego. Media piszą o nim: „śmiertelna gra dla nastolatków“, „gra, która zbiera śmiertelne żniwo“, „polują na zagubionych nastolatków z Polski“. Podjęcie go ma prowadzić do załamania nerwowego, a nawet samobójstwa. Ile jest w tych określeniach prawdy? Wszystko wskazuje na to, że gra pojawiła się w Rosji już kilka lat temu. Na portalu VKontakte (odpowiednik Facebooka) młodzi ludzie dzielili się między sobą tym wyzwaniem. Sprawę miały badać też rosyjskie służby. Podobno dotarły do osoby z zaburzeniami psychicznymi, która rzeczywiście doprowadziła kogoś do samobójstwa. Niebieskiemu wielorybowi przypisuje się już 130 ofiar śmiertelnych. Dlatego nie powinniśmy bagatelizować tej sprawy.

 

Jak chronić dzieci? Przede wszystkim  rola rodziców- to oni mogą kontrolować czym zajmują się dzieci w domu, jakie strony odwiedzają, w jakie gry grają.  Rozmowa z dziećmi  jest konieczna, najważniejsza. Dorośli powinni wyjaśnić jakie zagrożenia wiążą się z korzystaniem z Internetu. Bo dziś już wszyscy wiedzą o istnieniu niebieskiego wieloryba. Ukrywanie tego tematu, czy zbagatelizowanie nie ma sensu. Dzieci i młodzież trzeba przestrzec przed konsekwencjami tej gry. Trzeba je uczulić na to, żeby nie traktowały  poważnie wyzwań i zadań wymaganych w grze, w przejściu na kolejny poziom gry. Młodzież powinnia wiedzieć do kogo może sie zwrócic o pomoc,  kiedy coś niepkojącego dzieje się w ich życiu- wiedzieć, że to rodzice. Również szkoła powinna zwracać uwagę na niepokojące zachowania dzieci, zwlaszca  te samotne, wyobcowane, które padają ofiarami przemocy rówieśniczej, nie pozostawały z tym problemem same. Trzeba je zauważyć. Każdy z  nas powinien reagować, kiedy zobaczy coś niepokojącego. Obojętność jest najgorszym rozwiązaniem.

 

 


 

Zaproszenie 

        Zapraszemy na drugie w tym roku szkolnym spotkanie sieci współpracy i samokształcenia pedagogów szkolnych z terenu powiatu wąbrzeskiego. Tematyka spotkania będzie dotyczyła zmian w prawie oświatowym. Wymiana informacji i analiza przepisów ułatwi sprawne wejście w nowy rok szkolny. Przypominamy, że  obecność na spotkaniu jest dobrowolna.

 

Termin spotkania: 28.03.2017 rok, godz. 12:00

Miejsce: Poradnia Psychologiczno – Pedagogiczna w Wąbrzeźnie

Koordynator: M. Kaczor i M. Stenzel

 


FAKTY I MITY NA TEMAT OSÓB Z NIEPEŁNOSPRAWNOŚCIĄ

 

opracowanie mgr Katarzyna Rutkowska- pedagog

 

W dzisiejszym świecie każdy z nas ma szansę bezpośredniego lub pośredniego kontaktu z osobami niepełnosprawnymi, które pełnią różnego rodzaju funkcje publiczne, społeczne czy zawodowe.

Zainteresowanie niepełnosprawnością spowodowane jest narastaniem tego zjawiska, zwiększeniem wiedzy na ten temat oraz coraz to nowszymi regulacjami prawnymi oraz kampaniami wspierającymi osoby niepełnosprawne. Często nie posiadając dokładnej wiedzy na dany temat, swoje przekonania i osądy opieramy na wiedzy potocznej, stereotypach, usłyszanych informacjach z niepewnych źródeł. Zdarza się, że chcąc pomóc osobie niepełnosprawnej myślimy, że robimy coś słusznie, a w rzeczywistości jest nieco inaczej, wręcz możemy jej zaszkodzić. Przyjrzyjmy się zatem dokładnie wybranym mitom i faktom dotyczącym osób niepełnosprawnych. Wspomniane fakty mają na celu zmniejszenie dystansu społecznego pomiędzy osobami niepełnosprawnymi, a osobami zdrowymi.

 

MIT 1. OSOBY NIEPEŁNOSPAWNE INTELEKTUALNIE SĄ AGRESYWNE, NIEPRZEWIDYWALNE, BRAK IM ODPOWIEDZIALNOŚCI I KONTROLI ZACHOWAŃ

Osoby niepełnosprawne intelektualnie często się wycofują, nie podejmują interakcji oraz ról społecznych. Media często ukazują negatywne wydarzenia z udziałem tych osób, celowo je przejaskrawiając, w sposób niezgodny z prawda, co służy utrwalaniu krzywdzących, stereotypowych opinii.

 

MIT 2. OSOBY NIEPEŁNOSPRAWNE SĄ JAK DZIECI- POTRZEBUJĄ NASZEJ POMOCY

Osoby niepełnosprawne chcą i starają się być samodzielne jak każdy z nas. Często radzą sobie zupełnie samodzielnie przy wykonywaniu tych samych czynności co inni, jednak potrzebują na ich wykonanie więcej czasu i wkładają w swoją pracę dużo więcej wysiłku. Zdarza się, że mimo dobrych chęci potrzebują naszej pomocy, ale pamiętajmy- osoby niepełnosprawne nie lubią kiedy się ich wyręcza i pomaga na siłę.

 

MIT 3. WSZYSCY NIEPEŁNOSPRAWNI SĄ UPOŚLEDZENI UMYSŁOWO

Istnieją różne rodzaje i stopnie niepełnosprawności dotyczące narządów ruchu, zmysłów oraz niepełnosprawności umysłowej. Warto zapamiętać, że niepełnosprawność wzrokowa, słuchowa czy ruchowa NIE JEST tożsama z niepełnosprawnością umysłową!
W Polsce studiuje mnóstwo osób niepełnosprawnych, wielu z nich otrzymuje tytuły naukowe i osiąga sukcesy edukacyjne i zawodowe.

 

MIT 4. OSOBY NIEPEŁNOSPRAWNE NIE MOGĄ DECYDOWAĆ SAME O SOBIE

Niepełnosprawność nie stanowi ograniczenia w decydowaniu o swoim życiu. Osoby niepełnosprawne samodzielnie podejmują decyzje, wyrażają swoje potrzeby, radzą sobie sami w różnych sytuacjach. Oczywiście istnieją rodzaje i stopnie niepełnosprawności, gdzie funkcjonowanie jest znacznie ograniczone i osoby takie potrzebują swojego przedstawiciela, jednak nie jest to regułą.

 

MIT 5. DO OSOBY NIESŁYSZĄCEJ TRZEBA MÓWIĆ BARDZO WOLNO

Nic bardziej mylnego. Wolne tempo mówienia nie sprawi, że osoba głucha nas usłyszy. Wręcz przeciwnie- osoba głucha może opanować czytanie z ruchu warg, a wolne tempo mówienia sprawia, że wargi układają się w sposób nienaturalny, co zniekształca i powoduje niezrozumiałą a naszą wypowiedź.

 

MIT 6. OSOBY NIEWIDOME MAJĄ BARDZIEJ WYCZULONE POZOSTAŁE ZMYSŁY

Osoby niewidome próbują rekompensować sobie utratę wzroku lepszą koncentracją na wrażeniach słuchowych. W ten sposób słuch we współpracy z innymi zmysłami dostarcza im informacji z otoczenia. Osoby niewidome czują się pewniej gdy wyćwiczą pozostałe zmysły- słuchu i dotyku, staje się to dla nich wyjątkowo ważne. Jednak zarówno wrażenia dotykowe, które pozwalają poznać cechy przedmiotów jak i wrażenia słuchowe, które odbierają dźwięki z otoczenia dostarczają wskazówek poznawczych jakie widzącym przynosi wzrok.

 

MIT 7.OSOBY NIEPEŁNISPRAWNE NIE BAWIĄ SIĘ, NIE KORZYSTAJĄ Z ROZRYWEK- KONTEMPLUJĄ W SAMOTNOŚCI SWOJE NIESZCZĘŚCIE

Dla wielu z nas niepełnosprawność wiąże się z niesłychaną tragedią. Wydaje się, że będąc osobą niepełnosprawną już nic ciekawego w życiu się nie uda zrobić, że wszystko traci sens i jedyne co pozostaje to pogrążyć się w depresji i smutku. Jednak osoby niepełnosprawne spełniają się w życiu zarówno prywatnym, społecznym jak i zawodowym. Osiągają sukcesy zawodowe, świętują i cieszą się ze swoich osiągnięć, posiadają wysokie aspiracje i niezwykłe marzenia. Tak jak każdy z nas korzystają w pełni z tego, co daje im życie nie zważając na to, że mają pewne ograniczenia.

 

FAKT 1. NIEPEŁNOSPRAWNOŚĆ NIE ODBIERA CZŁOWIEKOWI GODNOŚCI

Niepełnosprawny nie jest osobą w inny sposób niż pozostali, a zatem uznając i chroniąc jego godność i prawa, uznajemy i chronimy godność i prawa nas wszystkich i każdego. Osoba niepełnosprawna poszukuje autentyczności relacji, dzięki którym inni docenią i uznają jej osobową godność.


FAKT 2. NA POZYTYWNĄ CZY NEGATYWNĄ POSTAWĘ WOBEC OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH WPŁYWA WIDOCZNOŚĆ NIEPEŁNOSPRAWNOŚCI I STOPIEŃ CIĘŻKOŚCI ZABURZENIA FUNKCJI ORGANIZMU

Społeczeństwo często odwraca się od osób, u których po wyglądzie zewnętrznym stwierdza, że są niepełnosprawni. Często są to osoby z niepełnosprawnością ruchową, z Zespołem Downa czy z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu znacznym. Wobec nieznajomych osób niepełnosprawnych częściej występują postawy negatywne.

 

FAKT 3. NIE KAŻDA OSOBA NIEWIDOMA ZNA ALFABET BRAILLE’A

Osoba niewidoma potrafi radzić sobie i funkcjonować bez znajomości alfabetu Braille’a. Czytanie dotykowe znacznie ułatwia takim osobom codzienność, jednak nie jest to regułą.

 

FAKT 4.

NIEPEŁNOSPRAWNOŚĆ NIE WYNIKA TYLKO Z OGRANICZEŃ CZŁOWIEKA

W literaturze funkcjonuje pogląd społecznego modelu niepełnosprawności, który postuluje, że niepełnosprawność w znaczniej mierze wynika z przeszkód i barier doświadczanych przez osoby nią dotknięte. Zatem nie indywidualne ograniczenia, ale niedostarczenie przez społeczeństwo odpowiednich usług oraz niezaspokajanie potrzeb osób niepełnosprawnych „tworzą” niepełnosprawność.

 

FAKT 5.

LICZBA OSÓB Z NIEPEŁNOSPRAWNOŚCIĄ WCIĄŻ WZRASTA

Według danych pochodzących z Narodowego Spisu Powszechnego 2002 liczba osób niepełnosprawnych w Polsce wynosiła blisko 5, 5 mln. Ta liczba wciąż wzrasta. Najczęstszą przyczynę niepełnosprawności stanowią schorzenia układu krążenia, narządów ruchu oraz schorzenia neurologiczne.

 

FAKT 6.

NIE KAŻDA OSOBA NIEWIDOMA NIC NIE WIDZI

Osoba niewidoma jest to osoba, która całkowicie nie widzi od urodzenia (nie odbiera żadnych bodźców wzrokowych) i ta, która ma tzw. poczucie światła (zauważa światło i jego brak, czasem lokalizuje źródło światła, odróżnia dzień od nocy, zapalone światło od zgaszonego), jak również i ta, której możliwości wzrokowe pozwalają na zauważenie ruchu ręki przed okiem, a nawet policzenie palców. Niewidomą jest także osoba, u której pole widzenia (mimo dobrej ostrości wzroku), ograniczone do niewielkiego obszaru powoduje, że główną techniką funkcjonowania będzie technika bezwzrokowa.

 

FAKT 7.

SPOŁECZEŃSTWO W NIEWIELKIM STOPNIU ODRÓŻNIA OSOBY NIEPEŁNOSPRAWNE INTELEKTUALNIE OD OSÓB CHORYCH PSYCHICZNIE

Konsekwencją tego jest fakt, że osoby niepełnosprawne intelektualnie nie są akceptowane społecznie. Trudno jest im w ten sposób prowadzić szczęśliwe życie.

 


 

Opracowanie Katarzyna Laudańska- Becker- pedagog

Wpływ komputerów i tabletów na rozwój dzieci w wieku przedszkolnym

Organizacja czasu wolnego naszych dzieci ma ogromny wpływ na rozwój ich osobowości, pasji i kreatywności. Jest jednak bardzo trudna. Często rodzice zamiast proponować wyszukane rozwiązania, pozwalają dziecku zająć się komputerem lub tabletem nawet przez kilka godzin w ciągu dnia.

          Dziecko powinno wykonywać zajęcia twórcze, zaspakajać swoje potrzeby, rozwijać indywidualne zainteresowania. Dobrze zorganizowany czas powinien zapewnić mu prawidłowy rozwój fizyczny i intelektualny, emocjonalny i społeczny. Powinien także regenerować organizm malucha

Współcześnie wielu rodziców żyje w ciągłym pośpiechu, w warunkach towarzyszącego im stresu i braku czasu. Z tego powodu coraz więcej dzieci jest skazanych na samotne popołudnia. Samotnie czyli przed komputerem, grając w gry, czy oglądając bajki bez żadnych ograniczeń. Komputery i tablety przeniknęły do życia społecznego, pokonując ograniczenia wiekowe. Obecnie towarzyszą nawet najmłodszym, stając się częścią ich codzienności. Rodzice zdają się zapominać, że długie spędzanie czasu przed komputerem, tabletem lub telewizorem niesie zagrożenia dla rozwoju ich pociech, wpływając na niego negatywnie. Wielu rodziców twierdzi, że dziecięce programy komputerowe są dobre, bo pomagają najmłodszym m.in. wzbogacać mowę i opanować umiejętność czytania, nauczyć się języka obcego czy  rozszerzać wiedzę o świecie. A jak jest naprawdę ?

Wpływ komputerów i tabletów na rozwój fizyczny dziecka

Dziecko, które długo korzysta z komputera lub tabletu jest narażone na wiele dysfunkcji. Jednak najbardziej zagrożona jest jego sylwetka. Dzieci odczuwają bóle pleców, kręgosłupa i usztywnienie mięśni z powodu nieprawidłowej pozycji ciała podczas korzystania z komputera lub tabletu. Dodatkowo mogą cierpieć na dolegliwości związane ze wzrokiem, np. podrażnienie błony śluzowej oczu, zaburzenia widzenia, zmęczenie, zaczerwienienie i pieczenie oczu, a także zawroty i bóle głowy.

Wpływ komputerów i tabletów na rozwój psychiczny dziecka

Komputer lub tablet używany w niewielkim zakresie wspomaga naukę i ułatwia zdobywanie wiedzy, umiejętności czytania i pisania. Jednak w wyniku nagromadzonej liczby informacji, dziecko traci umiejętność ich selekcjonowania. Warto pilnować też, żeby treści były odpowiednio dobrane do wieku malucha. Nieodpowiedni zakres tematyczny może spowodować zaburzenia emocjonalne i społeczne. Dzieci miewają również problem z odróżnieniem świata gier czy bajek od świata realnego, w którym funkcjonują na co dzień. Pojawia się więc pytanie: Jeżeli dziecko przez godzinę i dłużej dziennie doświadcza swoich "nadzwyczajnych" możliwości sprawczych, przesuwając opuszkami palców po ekranie tabletu lub myszką komputerową czy zechce "mozolić" się przy wykonywaniu czegokolwiek sensownego w realnym świecie? Dzieci wolą czynić "cuda" np. piec ciasteczka, budować domy, ścigać się na quadzie, przesuwając palcami po ekranie tabletu lub myszką komputerową niż bawić się klockami i rysować. Komputery pozbawiają także zdolności koncentracji i komunikacji. Zanika umiejętność ładnego pisania i mówienia. Dodatkowo dzieci te są także aspołeczne z powodu braku kontaktu z innymi, czują się wyobcowane i nie umieją stworzyć relacji z rówieśnikami.

Czy korzystanie z komputera i tabletu rozwija u dzieci zdolność do skupiania uwagi przez dłuższy czas?

Wielu rodziców chwali się, że ich przedszkolak potrafi spokojnie godzinami patrzeć w ekran komputera lub bawić się tabletem. Są przekonani, że w ten sposób dziecko rozwija zdolność do skupiania uwagi, tak potrzebną w szkolnej edukacji. Nic bardziej mylnego! Należy bowiem odróżnić uwagę wymuszoną ruszającymi się obiektami na ekranie komputera czy tabletu od uwagi dowolnej, którą dziecko skupia na realnych obiektach, gdy w zabawie i sytuacji zadaniowej podporządkowuje je swojej woli.

Przy korzystaniu z komputera i tabletu aktywna jest głównie percepcja wzrokowa, zaś w dziecięcym poznawaniu świata dominuje poznanie dotykowe pod kierunkiem wzroku, w trakcie manipulowania obiektami. Dlatego dobrze rozwijające się dzieci chcą dotknąć dosłownie wszystkiego, sprawdzać, jakie będą skutki samodzielnego działania. Poznanie wzrokowe nie dostarcza im bowiem wystarczająco dużo informacji do budowania precyzyjnego obrazu świata. Ponadto uwaga wymuszona ruszającymi się obiektami nie wymaga od dziecka wysiłku i jest zwyczajnym poddawaniem się temu, na co spogląda. Jest to fascynacja oglądaniem ruszającego się, barwnego nierealnego świata. Natomiast w trakcie uwagi dowolnej dziecko samodzielnie kieruje swoją aktywnością poznawczą i wykonawczą w świecie realnych obiektów.

Czy posługiwanie się klawiaturą, myszą komputerową i tabletem rozwija u dziecka koordynację wzrokowo-ruchową?

Rodzice zafascynowani rolą komputera i tabletu w edukacji dzieci twierdzą, że posługiwanie się klawiaturą i myszką przyczynia się do kształtowania sprawności dziecięcych rąk. Jest to więc sposób przygotowania dziecka do nauki pisania. To nieporozumienie! Sprawność rąk wywodzi się z ruchów dużych, a tych dziecko nie realizuje, siedząc przed ekranem komputera czy tabletu. Dotykanie palcami przycisków klawiatury, ekranu czy przesuwanie myszki to prymitywne aktywności ruchowe w stosunku do tych, które dziecko realizuje rysując, wycinając, budując cokolwiek z klocków itd.

Chcąc wyeliminować komputer lub tablet z życia dziecka, warto zaproponować mu coś w zamian. Tym "czymś" może być wspólne czytanie, spacery, wycieczki piesze lub gry planszowe. Obecnie coraz więcej dzieci czyta mało, nie lubi tego robić, nie gra też w gry planszowe. Badania naukowe dowodzą, że czytanie najlepiej rozwija wyobraźnię, kompetencje emocjonalne i społeczne, a także kształtuje umiejętność zdobywania wiedzy. Żadne bajki telewizyjne i gry komputerowe tego nie zastąpią. Czytanie jest jak witamina niezbędna do prawidłowego rozwoju. Warto zatem rozwijać w dziecku pasję czytania, pamiętając również o tym, że język jest podstawowym narzędziem komunikacji.

 Współczesność i rozwój cywilizacyjny zawładnęły na dobre naszym życiem, a także życiem naszych dzieci. Wszechobecne komputery i tablety z jednej strony wpływają na rozwój, a właściwie go wspomagają, ale w dużej mierze przyczyniają się do związanych z nim zaburzeń. Aby dziecko prawidłowo się rozwijało, należy zadbać zarówno o jego ciało, jak i psychikę i przede wszystkim cały czas stymulować ten rozwój. Stymulować to znaczy poddawać go działaniom rozmaitych doświadczeń i bodźców, pamiętając, że komputer nie zastąpi społecznych relacji, nie rozwinie intelektu i wyobraźni a dodatkowo przyczyni się do zaburzeń rozwoju fizycznego.

 

 


   

 

Opracowanie Katarzyna Laudańska- Becker- pedagog 

 

Znaczenie ruchu na świeżym powietrzu dla dzieci w wieku przedszkolnym

 

Przebywanie dzieci na świeżym powietrzu wpływa korzystnie na ich rozwój organizmu. Połączone z ruchem pozwala na rozładowanie energii wewnętrznej. Dzieci w trakcie gier i zabaw mają kontakt z rówieśnikami, tworzą grupy oraz rywalizują ze sobą. Każde zaangażowanie dzieci w grę lub zabawę ma pozytywny wpływ na ich rozwój osobowości. Uczy współdziałania w grupie, wyzwala chęć walki, pozwala na świadome przeżywanie zwycięstw i godne przyjmowanie porażek.

Ruch oprócz tego, że wzmacnia organizm dziecka, daje mu także wiedzę na temat jego własnej osoby, innych ludzi, przestrzeni i przedmiotów. Poprzez ruch dziecko uczy się siebie i świata. Ruch to zdrowie nie tylko fizyczne, ale też dobra kondycja psychiczna oraz lepszy rozwój umysłowy.

Ruch to własne działanie. Użycie swojego ciała i zmysłów. Próba i eksperymentowanie. Ruch to doświadczenie najbardziej podstawowe. Pobudza rozwój mięśni, serca i płuc, co ma szczególne znaczenie w okresie dzieciństwa, kiedy maluch rozwija się i rośnie. Ruch ma też istotny wpływ na kształtowanie się i pracę mózgu. U dziecka myślenie najpierw zachodzi poprzez aktywne działanie. Ruszając się - uczy się, czyli trenuje ciało, ale umysł też. Mózg ma bardzo duże zapotrzebowanie na tlen, a zabawy ruchowe zwiększają napływ krwi do mózgu, a tym samym jego dotlenienie. Pod wpływem ruchu wydzielają się w mózgu substancje chemiczne, które pobudzają rozwój komórek nerwowych i usprawniają połączenia między nimi. Każdy nasz ruch wymaga współdziałania wielu mięśni, orientacji w otoczeniu, wiedzy o stanie własnego ciała, wykorzystania informacji zgromadzonych w magazynach pamięci. Angażuje więc wiele obszarów mózgu, co wpływa na rozwój umysłowy dziecka.

Dziecko samo dąży do tego, by poznać świat całym swoim ciałem i wszystkimi zmysłami - w ten sposób chce go zrozumieć. Sprzyja mu w tym naturalna ciekawość świata, potrzeba aktywności, radość z przeżywania zmysłowego, gotowość by iść aż do własnych granic. W wieku przedszkolnym zachodzą procesy rozwojowe, które tworzą podstawę dla późniejszej sylwetki i zdolności do wysiłku. Ruch jest motorem rozwoju dziecka. Dlatego stwarzajmy dzieciom zarówno w przedszkolu jak i domu okazje do ruchu, podtrzymujmy i rozwijajmy ten naturalny nawyk ruszania się. Jak to zrobić? Bawić się. W jaki sposób?

 

Oto kilka propozycji zabaw ruchowych. Każda z nich przynosi inne korzyści.

 

DZIWNE ULICE dla kinestezji. Dzieci wraz z opiekunami (rodzicami lub nauczycielkami) znajdują się w lesie, na przykład na polanie. Wyobrażają sobie, że czarodziejskim sposobem znaleźli się w tajemniczym mieście, w którym znajdują się ulice o niezwykłych nazwach. Jest ulica Skakania na jednej nodze, Głaskania, Łaskotania, Przysiadów, Chodzenia tyłem, Śmiania się do rozpuku. Gdy się jest na jednej z takich ulic, trzeba robić dokładnie to, co mówi jej nazwa. Zabawa ta doskonale wpływa na postrzeganie kinestetyczne. Kinestezja oznacza postrzeganie zależności przestrzennych, czasowych, siłowych i napięciowych własnego ruchu, kiedy nie są ważne żadne bodźce z otoczenia, tylko te które powstają w ciele. Na tym buduje się postrzeganie fizyczne - dziecko może objąć własne granice, może rozwijać wyobrażenia o własnym ciele. Odczuwa ruch, który przekazywany jest przez mięśnie i stawy. Taka umiejętność potrzebna jest nam na przykład przy klaskaniu, gdy nie musimy cały czas kontrolować, by nasze dłonie na siebie natrafiały. Aktywność ruchowa automatyzuje w mózgu takie zachowania potrzebne nam w codziennym życiu.

ZŁAP WIATR PARASOLEM dla wszystkich zmysłów i zręczności motorycznej. Dni, kiedy pada śnieg, można wykorzystać, by z korzyścią dla rozwoju dziecka ruszać się na świeżym powietrzu. Bieganie z rozłożonym parasolem może być źródłem radości. Sprawmy maluchowi mały parasol i zachęćmy go, żeby z nim biegał po jakiejś otwartej przestrzeni. Gdy będzie trzymał go przed sobą, doświadczy co to znaczy odpychać wiatr, gdy za sobą - będzie go łapał. Złożony parasol można wbić w ziemię i biegać dookoła niego w kółko. Kto zrobi więcej kółek? Tata, mama czy dziecko? Trudniejsza wersja ćwiczenia - parasol stawiamy szpicem na twardym podłożu - dziecko puszcza go i szybko biegnie wokół niego. Czy uda mu się obiec go w koło, zanim parasol upadnie? Zabawy tego typu ponoszą ogólną sprawność dziecka i dotleniają jego mózg. Poza tym budzą radość z eksperymentowania, wymagają samodzielności, wspierają zręczność motoryczną, pobudzają wszystkie zmysły (można przy okazji porozmawiać o tym jaki zapach ma śnieg albo zimowy las). Przyczyniają się również do tego, by wzmacniać zaufanie we własne możliwości.

CZAPLA NA DESCE dla równowagi. Deskę albo gruby konar oprzyjmy końcami na pieńkach drzew albo w inny sposób wykorzystajmy przyrodę, by zrobić coś w rodzaju kładeczki. Zadaniem dziecka jest po niej przejść (trzeba je jednak asekurować). Przy każdym kroku używa ponad 50 współdziałających ze sobą mięśni. Mózg uczy się koordynować ich pracę. Starszym dzieciom można zaproponować balansowanie na desce położonej na okrągłym pieńku. Podczas tej zabawy mózg analizuje informacje płynące z czujników (receptorów), zlokalizowanych w mięśniach i ścięgnach, z układu przedsionkowego oraz siatkówki oka i stara się utrzymać w odpowiednim położeniu środek ciężkości ciała. Tego rodzaju ćwiczenia usprawniają zmysł równowagi. Dzieci w sposób naturalny go ćwiczą, wchodząc na każdy murek, krawężnik czy drabinki na placu zabaw.

Bardzo ważne znaczenie dla aktywności dziecka maja również rodzinne spacery. Okazuje się, że rodzinne spacery to zanikająca tradycja. Niedawno przeprowadzone badania naukowe w Wielkiej Brytanii wykazały, że 2/3 ludzi na całym świecie nie chodzi na rodzinne spacery, mimo iż mają one korzystny wpływ na nasze zdrowie, kondycję i życie rodzinne.

Ponad połowa badanych respondentów (52%) podała, że chodzi rzadziej na spacery niż dziesięć lat temu. Ze względu na to, iż coraz mniej chodzimy na spacery, cierpi nasza kondycja fizyczna i zdrowotna. Spacery są bowiem wręcz idealną formą aktywności fizycznej. Dzięki spacerom obfite jedzenie "nie pójdzie nam w boczki". Ruch na świeżym powietrzu ma dobry wpływ na funkcjonowanie całego organizmu. Zwłaszcza w święta i zimą, gdy większość z nas ma zdecydowanie za mało ruchu. Po spożyciu ciężkostrawnych potraw pojawia się ospałość, która nie sprzyja fizycznemu i psychicznemu relaksowi.

Jednakże rodzinny spacer ma nie tylko dobry wpływ na nasze zdrowie. Spacer ma bowiem o wiele większe znaczenie. Pozwala rodzinie na kultywowanie wzajemnych zainteresowań i spędzanie w pożyteczny sposób czasu na świeżym powietrzu. Na dworze - z dala od telewizora, kuchennych urządzeń i telefonów myśli się zupełnie inaczej. Można porozmawiać o sprawach, o których w domu mówi się o wiele trudniej niż na łonie przyrody. Dzieci mogą wreszcie się wybiegać, poszaleć, po prostu poruszać się na powietrzu.

Literatura: 
Renate Zimmer, Dzieci potrzebują wiary w siebie. Zabawy ruchowe, które czynią mądrymi i silnymi, Wydawnictwo Jedność

 


 

 

UWAGA INTERNET!!!

RODZICU!

 

Czy zdajesz sobie sprawę, że to może spotkać  Twoje dziecko…..

 

cyberprzemoc,

niebezpieczne kontakty,

szkodliwe treści,

uzależnienia od komputera,

sexting,

grooming,

pornografia,

informacje na temat używek,

porady jak popełnić samobójstwo….

 

 

Jako rodzic musisz czuwać nad bezpieczeństwem swojego dziecka, więc należy być zainteresowanym, czujnym i konsekwentnym. Aby przygotować się do rozmowy z dzieckiem, warto poznać niektóre fakty:  http://www.sieciaki.pl/files/pytania-odpowiedzi.swf

 

Strony najczęściej odwiedzane przez dzieci

Czy wiesz gdzie surfuje twoje dziecko?

 

Jeśli uważacie Państwo, że dziecko zbyt dużo czasu spędza przed komputerem, warto spisać z nim kontrakt.

Poniżej przykłady:

- dzieci w wieku 6-9 lat,

http://www.sieciaki.pl/files/umowy/umowa_rodzice_dziecko_wersja1.jpg

- dzieci w wieku 10-12 lat,

http://www.sieciaki.pl/files/umowy/umowa_rodzice_dzieci_wersja2.jpg

 

 

KATALOG BEZPIECZNYCH STRON 

 

http://www.sieciaki.pl/dla-rodzicow-i-nauczycieli/katalog-bezpiecznych-stron

 

Jeżeli macie Państwo dodatkowe pytania zapraszamy do Poradni

kontakt z p. psycholog Anną Jaworską


Zaproszenie 

       

         Serdecznie zapraszamy na pierwsze w tym roku szkolnym spotkanie sieci wspópracy i samokształcenia pedagogów szkolnych z terenu powiatu wąbrzeskiego. Spotkanie częściowo będzie miało charakter organizacyjny – ustalimy potrzby grupy w zakresie doskonalenia, zainteresowań zawodowych i najczęstrzych trudności w pracy pedagogicznej, które wspólnie postaramy się rozwiazywać. W drugiej części spotkania pan Z. Izdebski- nauczyciel ZS we Wroniu i pani  M.Stenzel przedstawią informcje ze szkolenia "Wstęp do dialogu motywujacego" prowadzonego przez p. Olgę Olszewską.

 

Termin spotkania: 7.10.2016 roku, godz. 9:00

Miejsce: Poradnia Psychologiczno – Pedagogiczna w Wąbrzeźnie

Koordynator: M. Kaczor i M. Stenzel

 


 

Zaproszenie

        Zapraszamy na spotkanie psychologów w ramach pracy sieci współpracy i wspomagania z terenu działania Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej w Wąbrzeźnie. Celem będzie poznanie podstaw „dialogu motywującego” oraz wymiana doświadczeń.

 

Termin spotkania: 11.10.2016 roku, godz. 8.30,

Miejsce: Poradnia Psychologiczno – Pedagogiczna w Wąbrzeźnie

Koordynator: Anna Jaworska

 

 


       Znalezione obrazy dla zapytania spotkanie pedagogówSerdecznie zapraszamy psychologów i pedagogów szkolnych na spotkanie w dniu 16 września 2016 r. w Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej w Wąbrzeźnie, ul. Wolności 35. Tematem spotkania będzie współpraca w roku szkolnym 2016/2017.

        Szczegółowe informacje dostępne w sekretariacie Poradni Psychologiczno - Pedagogicznej  nr telefonu 56-688-21-75, kontakt z p. M. Stenzel, M. Kaczor


 

Zaproszenie

 

            Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna zaprasza na trzecie spotkanie sieci współpracy i samokształcenia pedagogów szkolnych organizowane na terenie naszej Poradni,  które odbędzie się 24 maja 2016 roku (wtorek) o godzinie 13:00. Zgodnie ze zgłoszonym przez państwa zapotrzebowaniem spotkanie będzie dotyczyło tematu – lęku szkolnego. Przypominamy, że założeniem funkcjonowania sieci jest wzajemne dzielenie się wiedzą. Liczymy na ciekawą dyskusję na ten temat, wymianę doświadczeń z pracy z dziećmi i młodzieżą, a także udostępnienie wypracowanych przez państwa metod pracy.

            Osoby zainteresowane prosimy o potwierdzenie swojego udziału w spotkaniu do dnia 19. 05.2016 roku (czwartek).  Udział w spotkaniach jest dobrowolny.

 

Koordynatorzy sieci:  Małgorzata Kaczor, Monika Stenzel 

                                                


    

zaproszenie

       Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna w Wąbrzeźnie serdecznie zaprasza na trzecie spotkanie sieci współpracy i samokształcenia dla nauczycieli oddziałów zerowych w szkołach podstawowych i przedszkolach, które odbędzie się 19.04.2016r. o godzinie 16.00. Zainteresowani nauczyciele proszeni są o potwierdzenie uczestnictwa w spotkaniu do 14.04.2016r. Zgodnie z potrzebami grupy na spotkaniu będzie kontynuowany temat gotowości szkolnej.

       Współpraca w ramach „sieci” ma na celu doskonalenie swojej pracy w szczególności poprzez wymianę doświadczeń oraz udzielanie pomocy i wsparcia w rozwiązywaniu problemów edukacyjnych i wychowawczych.

Spotkania zakładają dobrowolność uczestnictwa i opierają się na aktywności uczestników.

W sprawach związanych z siecią współpracy i samokształcenia dla nauczycieli oddziałów zerowych w szkołach podstawowych i przedszkolach należy kontaktować się z koordynatorem „sieci” - pedagog Agnieszką Burdak.

 


 

ZAPROSZENIE

            Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna zaprasza na drugie spotkanie sieci współpracy i samokształcenia pedagogów szkolnych organizowane na terenie naszej Poradni,  które odbędzie się 23 lutego 2016 roku (wtorek) o godzinie 13:00. Zgodnie ze zgłoszonym przez państwa zapotrzebowaniem spotkanie będzie dotyczyło tematu - trudności w nauce matematyki. Przypominamy, że założeniem funkcjonowania sieci jest wzajemne dzielenie się wiedzą i wymiana doświadczeń. Liczymy na ciekawą dyskusję na ten temat!

            Osoby zainteresowane prosimy o potwierdzenie swojego udziału w spotkaniu do dnia 19. 02..2016 roku (piątek).  Udział w spotkaniach jest dobrowolny.

Koordynatorzy sieci:                          Monika Stenzel

                                                                                                          Małgorzata Kaczor

 


W trosce o Państwa dzieci i rzetelność prowadzonych przez nas badań psychologiczno- pedagogicznych zwracamy się z prośbą o przyprowadzanie na badania, spotkania terapeutyczne i konsultacje dzieci zdrowych, tzn. jeżeli w dniu badania dziecko jest przeziębione, ma gorączkę, biegunkę, mocny katar lub kaszel, jest bardzo osłabione prosimy o telefoniczne uprzedzenie o tym fakcie i ewentualną konsultację co do możliwości przyjęcia przez nas dziecka.

Zaleca się też, żeby dziecko było wyspane i najedzone. Dziecko, które jest w złej formie fizycznej, niewsypane albo głodne nie jest w stanie pracować podczas badania adekwatnie do swoich możliwości, co bezpośrednio wpływa na wynik badania psychologiczno- pedagogicznego.

 Prosimy też, aby dzieci noszące okulary, aparaty słuchowe przynosiły je ze sobą na badanie.

 Czas trwania pełnego badania psychologiczno- pedagogicznego wynosi do 4 godzin. W tym czasie dziecko ma przerwę pomiędzy badaniem psychologicznym i pedagogicznym- wtedy odpoczywa, może również się napić lub coś zjeść.

 


zaproszenie

   Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna w Wąbrzeźnie serdecznie zaprasza na drugie spotkanie sieci współpracy i samokształcenia dla nauczycieli oddziałów zerowych w szkołach podstawowych i przedszkolach, które odbędzie się 12.01.2016r. o godzinie 16.00. Zainteresowani nauczyciele oddziałów zerowych proszeni są o potwierdzenie uczestnictwa w spotkaniu do 07.01.2016r.

    Problem diagnozy gotowości szkolnej nie został wyczerpany podczas pierwszego spotkania, dlatego zgodnie z potrzebami grupy, temat będzie kontynuowany na kolejnym spotkaniu. Uczestnicy „sieci” będą przedstawiali narzędzia diagnozy, którymi posługują się w swojej pracy. Na spotkanie zaproszony będzie także psycholog, który przedstawi część psychologiczną badania w PP-P pod kątem gotowości szkolnej oraz nauczyciel klas I-III, który przedstawi wymagania stawiane przed uczniami klas I.

   Współpraca w ramach „sieci” ma na celu doskonalenie swojej pracy w szczególności poprzez wymianę doświadczeń oraz udzielanie pomocy i wsparcia w rozwiązywaniu problemów edukacyjnych i wychowawczych.

Spotkania zakładają dobrowolność uczestnictwa i będą opierały się na aktywności uczestników.

W sprawach związanych z siecią współpracy i samokształcenia dla nauczycieli oddziałów zerowych w szkołach podstawowych i przedszkolach należy kontaktować się z koordynatorem „sieci” - pedagog Agnieszką Burdak.

 

 


       Realizujemy program promocji zdrowia psychicznego skierowany do 3 grup klientów tj. uczniów, rodziców, nauczycieli. zachęcamy także do odwiedzenia strony Zdrowie psychiczne.

Co to jest zdrowie psychicznewięcej

 

 


EUROPEJSKI   TYDZIEŃ     AUTYZMU    1 - 4 GRUDNIA 2015 r.

Drogi Rodzicu, jeśli:

  • coś Cię niepokoi w zachowaniu dziecka i zastanawiasz się, czy nie są to cechy autystyczne,
  • nie wiesz, w jaki sposób i gdzie można uzyskać diagnozę,
  • dziecko otrzymało diagnozę zaburzeń ze spektrum autyzmu, ale nie wiesz, co dalej,
  • zastanawiasz się, jakie terapie będą najlepiej wspierały rozwój dziecka,
  • chcesz skonsultować się ze specjalistami na co dzień pracującymi z dziećmi z zaburzeniami ze spektrum autyzmu,
  • chcesz rozwiać swoje wątpliwości,

zapraszamy do nas: Poradnia Psychologiczno- Pedagogiczna w Wąbrzeźnie,ul. Wolności 35, 87-200 Wąbrzeźno,

tel. 56-688-21-75

specjalista mgr Katarzyna Laudańska- Becker


 

 

 


      Dzieci w naszym kraju są przyzwyczajone, żeby świętować 1 czerwca. Tymczasem 20 listopada też mają ku temu okazję. Powszechny Dzień Dziecka nazywany jest także Dniem Praw Dziecka. Jest obchodzony w rocznicę uchwalenia Deklaracji Praw Dziecka w 1959 r. oraz Konwencji o Prawach Dziecka w 1989 r..  Polska jako członek Światowej Organizacji Narodów Zjednoczonych pragnie propagować datę 20 listopada, jako Międzynarodowy Dzień Praw Dziecka, by przypomnieć, że każde dziecko to Mały Człowiek, posiadający swoje prawa.
Rzecznikiem praw dziecka w Polsce jest Marek Michalak. http://brpd.gov.pl/



Prawa dziecka

Dziecko ma prawo do:
wychowywania się w rodzinie,
adopcji,
oświaty i nauki,
kultury, wypoczynku i rozrywki,
ochrony zdrowia i opieki medycznej,
wszechstronnego rozwoju osobowości, swobody wyznania, światopoglądu,
dostępu do informacji,
ochrony przed wyzyskiem i poniżającym traktowaniem (prawo do nietykalności osobistej),
prywatności,
równości.


Prawa socjalne dziecka:
prawo do zabezpieczenia socjalnego,
prawo do możliwie najwyższego poziomu ochrony zdrowia,
prawo do odpowiedniego standardu życia,
prawo do wypoczynku, czasu wolnego, rozrywki i zabawy.

W Polsce najważniejszymi aktami prawnymi gwarantującymi prawa dziecka są:
Konstytucja RP, Konwencja o Prawach Dziecka, Ustawa o Rzeczniku Praw Dziecka.

 

 

 

 


                                        Z a p r o s z e n i e 

            Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna w Wąbrzeźnie zaprasza na spotkanie sieci współpracy i samokształcenia pedagogów szkolnych miasta i powiatu wąbrzeskiego,  które odbędzie się 24 listopada 2015 r. o godzinie 13:00 na terenie poradni.  

            Celem funkcjonowania sieci jest aktywny udział jej uczesników w rozwiązywaniu problemów, dzieleniu się pomysłami, spostrzeżeniami i propozycjami działań.  To forma pracy, która pozwala dzielić się wiedzą, wymieniać doświadczeniami,  wspólnie opracowywać rozwiązania stosowane w szkolnej praktyce. Nawiązanie kontaktów współpracy pomiędzy szkołami i analiza dobrych praktyk w nich zastosowanych umożliwi tworzenie nowych rozwiązań na potrzeby konkretnej szkoły, jak również poszerzy  kompetencje uczestników spotkań.

            Spotkanie organizacyjne ma na celu rozpoznanie potrzeb i zasobów grupy, wstępne ustalenie celów, harmonogramu i tematyki spotkań roboczych. Ponadto zostanie przedstawiony temat – “Termin badania i co dalej... – czyli o procedurach związanych z badaniami w poradni”.  Osoby zainteresowane prosimy o potwierdzenie swojego udziału w spotkaniu do dnia 17.11.2015 r.  Udział w spotkaniu jest dobrowolny.

 

Koordynatorzy sieci:

                                                                          Małgorzata Kaczor
                                                                         Monika Stenzel

 

 


 

zaproszenie

             Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna w Wąbrzeźnie serdecznie zaprasza na pierwsze spotkanie sieci współpracy i samokształcenia dla nauczycieli oddziałów zerowych w szkołach podstawowych i przedszkolach, które odbędzie się 27.10.2015r. o godzinie 14.00.

Współpraca w ramach „sieci” ma na celu doskonalenie swojej pracy w szczególności poprzez wymianę doświadczeń oraz udzielanie pomocy i wsparcia w rozwiązywaniu problemów edukacyjnych i wychowawczych.

Spotkania zakładają dobrowolność uczestnictwa i będą opierały się na aktywności uczestników.

Zainteresowani nauczyciele oddziałów zerowych proszeni są o potwierdzenie uczestnictwa w spotkaniu do 22.10.2015r. W sprawach związanych z siecią współpracy i samokształcenia dla nauczycieli oddziałów zerowych w szkołach podstawowych i przedszkolach należy kontaktować się z koordynatorem „sieci” - pedagog Agnieszką Burdak.

 

Plan spotkania

  1. Powitanie zebranych nauczycieli i zapoznanie się uczestników.
  2. Ustalenie potrzeb uczestników „sieci” oraz zakresu współpracy.
  3. Prezentacja narzędzia diagnozy gotowości szkolnej „Bateria metod diagnozy rozwoju psychomotorycznego dzieci pięcio- i sześcioletnich” (Agnieszka Burdak).
  4. Dyskusja oraz przedstawienie własnych doświadczeń i wątpliwości w zakresie diagnozy gotowości szkolnej (wszyscy nauczyciele).
  5. Zakończenie. Wstępne wyznaczenie terminu kolejnego spotkania.